Interwencja domowa, kajdanki i „dołek”. Radna klubu Żuka żąda od lubelskiej policji 171 tys. zł

Magdalena Szczygieł-Mitrus, miejska radna i działaczka Polski 2050, pozwała Komendę Miejską Policji w Lublinie. Chodzi o wydarzenia z 2023 roku, gdy została w kajdankach wyprowadzona ze swojego domu w Turce i przewieziona do izby zatrzymań. Za niesłuszne – jak utrzymuje – zatrzymanie domaga się 171 tys. zł. Policja nie uznaje roszczenia i podkreśla, że funkcjonariusze działali zgodnie z prawem.

Ten artykuł powstał dzięki wsparciu Czytelników. Nie czekaj, wspieraj.

• nr konta: 71 1090 2590 0000 0001 4947 2615
• zostań patronem: patronite.pl/jawnylublin
• szybki przelew: jawnylublin.pl/wplacam
• paypal: [email protected]

Pogłoski o tym, że radna prezydenckiego klubu miała być w przeszłości zatrzymana, od kilku miesięcy w krążyły w kręgach ratuszowych i politycznych. Udało nam się potwierdzić te informacje i ustalić przebieg policyjnej interwencji w domu Magdaleny Szczygieł-Mitrus w Turce pod Lublinem z 6 lipca 2023 roku. A także późniejsze wydarzenia, w efekcie których radna zdecydowała się wystąpić na drogę sądową przeciwko Komendzie Miejskiej Policji w Lublinie o wysokie odskodowanie i zadośćuczynienie.

Sama radna uważa, że jest to jej prywatna sprawa, a naszym celem jest jedynie „wywołanie skandalu„. Uznaliśmy jednak, że wydarzenia, które opisujemy poniżej, wiążą się z jej działalnością publiczną.

Społeczniczka zajmująca się kwestiami przemocy

Szczygieł-Mitrus (rocznik 1984) to działaczka Polski 2050, a zarazem radna rządzącego miastem klubu prezydenta Krzysztofa Żuka (PO). Jest w tym gremium debiutantką. W zeszłorocznych wyborach dzięki poparciu Jacka Burego, byłego senatora, ówczesnego przewodniczącego partii Szymona Hołowni w regionie lubelskim, dostała jedynkę na liście KWW Krzysztofa Żuka w okręgu obejmującym Czuby Południowe, Czuby Północne i Węglin Południowy. W swoim programie wyborczym wskazywała, że będzie zajmować się m.in. sprawami kobiet (wyrównywanie szans i przeciwdziałanie dyskryminacji ze względu na płeć; pomoc kobietom w trudnych sytuacjach życiowych) oraz zdrowiem psychicznym dzieci i młodzieży. Zdobyła 4039 głosów, co było jednym z najlepszych wyników w mieście. W Radzie Miasta jest wiceprzewodniczącą Komisji Oświaty i Wychowania. Wcześniej, w latach 2017-2024 była członkinią Zarządu Rady Dzielnicy Rury.

W listopadzie zeszłego roku Szczygieł-Mitrus była jedną z bohaterek naszego dziennikarskiego śledztwa. Ujawniliśmy wówczas, że działaczka Polski 2050 na stałe mieszka w Turce w gminie Wólka, gdzie wraz z mężem mają 200-metrowy dom. Ustaliliśmy też, że w Lublinie nie mieszkają też cztery inne radne z klubu prezydenta Żuka. Tymczasem zgodnie z kodeksem wyborczym radni powinni stale zamieszkiwać na terenie gminy, w której zostali wybrani. Radne nie straciły jednak mandatów – projekt uchwały radnych PiS przepadł w głosowaniu – koledzy i koleżanki z klubu stanęli za podmiejskimi radnymi murem.

Sprawę zamieszkania radnych badał również wojewoda lubelski Krzysztof Komorski (PO), w latach 2025-2018 zastępca prezydenta Krzysztofa Żuka. Szczygieł-Mitrus przekonała go oświadczeniem, że od 23 lipca 2023 roku mieszka w wynajętym mieszkaniu w Lublinie. Tymczasem zaledwie dwa dni wcześniej została współwłaścicielką nieruchomości w Turce. Tak wynika z zapisu w księdze wieczystej.

Jak pisaliśmy niedawno, 5 września, po jednodniowym szkoleniu, radna została członkinią Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych. Powołał ją do tego gremium prezydent Żuk – w trzydziestoosobowej komisji jest już piątą osobą z jego klubu. Justyna Góźdź, rzeczniczka prasowa prezydenta, pytana o kompetencje radnej do zasiadania w tym gronie, odpowiedziała nam: – Nie bez znaczenia jest też zaangażowanie pani Magdaleny Szczygieł-Mitrus w pracę na rzecz środowiska osób borykających się z różnymi problemami, w tym kwestiami dotyczącymi przemocy. Posiada w tym zakresie niezbędną wiedzę potwierdzoną stosownym certyfikatem.

Co się wydarzyło w domu pod Lublinem?

Do wydarzeń, które doprowadziły do zatrzymania Szczygieł-Mitrus, a później do sądowego sporu z policją, doszło w jej domu w Turce 6 lipca 2023 roku. Jak ustaliliśmy, na policję zadzwonił mąż (ze względu na rodzinny charakter sprawy szczegółów zawiadomienia nie ujawniamy). Do Turki wysłano dwuosobowy patrol z Komisariatu Policji w Niemcach. Ostatecznie Szczygieł-Mitrus została zatrzymana na podstawie podejrzenia popełnienia czynu z artykułu kodeksu karnego, który mówi o znęcaniu się fizycznym lub psychicznym. Interweniujący policjanci uruchomili również wobec działaczki Stowarzyszenia Polski 2050 procedurę Niebieskiej Karty. To czynności podejmowane w związku z uzasadnionym podejrzeniem zaistnienia przemocy domowej.

Funkcjonariusze Wydziału Konwojowego Komendy Wojewódzkiej Policji przewieźli zakutą w kajdanki Szczygieł-Mitrus do Pomieszczenia dla Osób Zatrzymanych w Lublinie, potocznie zwanego „dołkiem”. To miejsce do krótkotrwałego – do 48 godzin – osadzania zatrzymanych, m.in. podczas interwencji domowych.

Szczygieł-Mitrus na wolność wyszła po 39 godzinach. Z powodu wszczętej procedury Niebieskiej Karty pod koniec października 2023 roku w Urzędzie Gminy Wólka rozmawiała na temat wydarzeń z lipca z dzielnicową z komisariatu w Niemcach. Na tym spotkaniu przedstawiła własną, odmienną od tego co ustalili policjanci, wersję wydarzeń. Ostatecznie procedura Niebieskiej Karty została wobec niej zakończona.

„Przemoc silniejszego wobec słabszego”

Po roku od tego zdarzenia, 15 lipca 2024, Szczygieł-Mitrus, wówczas już miejska radna, złożyła w Prokuraturze Rejonowej w Świdniku zawiadomienie na policjantów. Jeden z wątków dotyczył przekroczenia uprawnień oraz niedopełnienia obowiązków przez funkcjonariuszy Komisariatu Policji w Niemcach w związku z jej zatrzymaniem. Jednak 10 października 2024 roku prokurator umorzył śledztwo „wobec stwierdzenia braku znamion czynu zabronionego„. Szczygieł-Mitrus nie dała jednak za wygraną i 18 października zaskarżyła decyzję śledczych do Sądu Rejonowego Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku.

W obszernym, 16-stronnicowym piśmie opisuje swoje odczucia związane ze sprawą, przytacza też wydarzenia z dnia poprzedzającego interwencję, które mają świadczyć na jej korzyść, ale – jak podkreśla – zostały pominięte przez policjantów. „Funkcjonariusze, którzy pojawili się w domu pokrzywdzonej, nie byli zainteresowani wysłuchaniem obu stron. (…) Co więcej wielokrotnie podkreślali, że prawda nie ma żadnego znaczenia, a zgłoszenie obliguje ich do podjęcia równie drastycznych działań (dość mocno akcentowali zmianę przepisów i ,,ustawę kamilkową” oraz fakt, że muszą działać prewencyjnie, bo w przeciwnym wypadku media nie dadzą im spokoju) – opisuje Szczygieł-Mitrus. Jednemu z funkcjonariuszy zarzuciła samodzielnie założenie Niebieskiej Karty i uzupełnienie rubryk bez konsultacji z jej mężem. Dodała również, że już w trakcie interwencji mąż starał się wytłumaczyć policjantom całe zajście.

Szczygieł-Mitrus w zażaleniu pisze również, że może poszczycić się nienaganną opinią
społeczną, a zeznania złożone przez sąsiadów i inne osoby świadczą, że jest osobą bardzo dobrą, empatyczną, życzliwą i spokojną. Podkreśla również swoją działalność na forum publicznym, że była radną dzielnicową, przytacza swój „znakomity wynik” w wyborach do Rady Miasta (trzeci w komitecie Krzysztofa Żuka).

Na koniec dodaje: „Mając na uwadze wszelkie nieprawidłowości ze strony funkcjonariuszy, z drugiej zaś pokrzywdzoną Magdalenę Szczygieł-Mitrus – osobę o nienagannej opinii społecznej, która
również jako radna dzielnicowa powinna być traktowana jako funkcjonariusz publiczny, osobę obdarzoną ogromnym zaufaniem podczas wyborów samorządowych, osobę obdarzoną szacunkiem społeczności szkolno-nauczycielsko-rodzicielskiej, można podnosić obawę o rzetelność i wiarygodność składanych przez policjantów oświadczeń. Nie sposób nie odnieść wrażenia, że osią tej narracji jest przemoc silniejszego wobec słabszego„.

Szczygieł-Mitrus powołuje się także na postanowienie Sądu Rejonowego Lublin-Wschód utrzymujące w mocy umorzenie prowadzonego przeciwko niej postępowania karnego. Podkreśliła, że według sądu groźba musi ,,wzbudzić w zagrożonym uzasadnioną obawę jej spełnienia„, a „subiektywne odczucie pokrzywdzonego, to obawa, że groźba zostanie spełniona, musi być uzasadnione„. Ponaddto, jak zwraca uwagę radna w swoim zażaleniu, sam mąż oświadczył wobec interweniujących policjantów, że nie obawia się spełnienia przez nią groźby.

„To tylko wyraz niezadowolenia skarżącej”

Paweł Jarzyna, p.o. prokurator rejonowego w Świdniku, w piśmie do sądu wnioskował o utrzymanie w mocy zaskarżonego przez Szczygieł-Mitrus postanowienia o umorzeniu śledztwa. I tak też się stało. 9 stycznia br. sędzia Katarzyna Dominiczak nie uwzględniła zażalenia radnej.

– Analiza dokumentacji zgromadzonej w toku postępowania przygotowawczego, w tym protokołu zatrzymania Magdaleny Szczygieł-Mitrus, nie wskazuje na żadne nieprawidłowości przy dokonywaniu tej czynności – zaznaczyła sędzia. Jak dodała, „wszelkie działania wymagane przez ustawę w związku z zatrzymaniem, w tym w zakresie wskazania jego przyczyny, podania miejsca, daty i godziny, pouczenia osoby zatrzymanej o przysługujących jej prawach, zostały, jak wynika z zapisu protokołu, dopełnione. Sama skarżąca również, poza kwestionowaniem przyczyny zatrzymania, nie zgłaszała żadnych uwag co do sposobu działania funkcjonariuszy. Nie sposób zatem uznać, że w toku dokonywania tej czynności
wystąpiły jakiekolwiek nieprawidłowości„.

– Podobnie nie sposób za naruszenie uprawnień uznać uzupełnienie przez policjantów formularza Niebieskiej Karty. Jest to bowiem standardowa procedura w sytuacji podejrzenia występowania w rodzinie jakiejkolwiek formy przemocy – uzasadniła sędzia Katarzyna Dominiczak.

Sąd odniósł się również do sprawy założenia kajdanek. W jego ocenie miało to służyć wyłącznie zapewnieniu bezpieczeństwa funkcjonariuszom oraz członkom rodziny. W podsumowaniu decyzję prokuratury uznał za słuszną, a argumentacja zawarta w zażaleniu „stanowi jedynie wyraz niezadowolenia skarżącej z przeprowadzonej wobec niej czynności zatrzymania, a która to okoliczność nie może mieć wpływu na zmianę prawno-karnej oceny zgromadzonego materiału„.

„Polemika skarżącej z ustaleniami faktycznymi”

Zawiadomienie do świdnickiej prokuratury z 15 lipca 2024 dotyczyło również domniemanych nieprawidłowości w zachowaniu funkcjonariuszy Wydziału Konwojowego Komendy Wojewódzkiej Policji w Lublinie. Ale również i w tym aspekcie 4 grudnia 2024 roku śledztwo zostało umorzone. Radna znów odwołała się do sądu. 2 stycznia tego roku jej pełnomocniczka – adwokat Aleksandra Kursa – pisze w zażaleniu, że „działania organów podjęte wobec pokrzywdzonej w sposób rażący naruszały jej godność, prawa człowieka oraz standardy wynikające z przepisów prawa i norm humanitarnego postępowania„. Zwraca m.in. uwagę, że odebranie Szczygieł-Mitrus soczewek kontaktowych było „zbędne i nieproporcjonalne„, a „rażącym uchybieniem” było nie zapewnienie jej posiłku.

– W przedmiotowej sprawie bezsprzecznie sposób traktowania pokrzywdzonej był nieludzki, nieproporcjonalny i rażąco sprzeczny z obowiązującymi standardami oraz przepisami prawa – konkluduje mecenas Kursa.

Ale ta argumentacja nie przekonała sądu w Świdniku. 27 lutego sędzia Joanna Błaszczuk oddaliła zażalenie Szczygieł-Mitrus na umorzenie dochodzenia jako niezasadne. Jak uzasadniła, prokuratura słusznie przyjęła, że funkcjonariusze KWP w Lublinie działali w granicach i na podstawie prawa oraz zgodnie ze swoimi kompetencjami, a w ich zachowaniu brak znamion nadużycia uprawnień czy niedopełnienia obowiązków.

– Nie znajdujące pokrycia w materiale dowodowym subiektywne odczucia pokrzywdzonej, dla której niewątpliwie czynności zatrzymania, a następnie osadzenia w PDOZ wiązały się z dolegliwością związaną z istotą tych czynności, nie mogą stanowić podstawy do uznania, iż w sprawie doszło do popełnienia przestępstwa – stwierdziła sędzia Błaszczuk. A na koniec zaznaczyła: – Argumentacja zawarta w zażaleniu stanowi jedynie polemikę skarżącego z właściwymi ustaleniami faktycznymi i wywiedzionymi na ich podstawie trafnymi poglądami prawnymi prokuratora, która nie może mieć wpływu na zmianę prawno-karnej oceny zgromadzonego materiału.

Radna pozywa lubelską policję

Sprawy w prokuraturze zakończyły się prawomocnymi postanowieniami sądu. Jednak radna nie zrezygnowała z walki. 3 lutego tego roku do Sądu Okręgowego w Lublinie wpłynął jej wniosek o odszkodowanie (21.450 zł) i zadośćuczynienie (150 tys. zł) za niesłuszne zatrzymanie. Całość roszczeń opiewa na nieco ponad 171 tys zł, a skierowane są one wobec Skarbu Państwa reprezentowanego przez Komendanta Miejskiego Policji w Lublinie.

Odbyło się już kilka rozpraw. 24 września pojawiliśmy się w sądzie przed kolejną rozprawą. Chcieliśmy porozmawiać ze Szczygieł-Mitrus o motywach pozwania policji, ale stwierdziła, że jest to jej prywatna sprawa, a my chcemy ją dalej szkalować (to nawiązanie do naszego śledztwa na temat jej faktycznego miejsca zamieszkania). Ostatecznie poprosiła o pytania mailem. Sama sprawa – decyzją sędziego Piotra Łaguny – została tego dnia wyłączona z jawności z uwagi na ważny interes prywatny wnioskodawczyni.

– W przypadku pozostałych poruszanych przez Pana wątków odpowiadam, że postępowanie (w tym postępowania uboczne) zostały umorzone prawomocnym wyrokiem sądu wobec stwierdzenia braku znamion czynu zabronionego, co oznacza, że do przestępstwa nie doszło, a „zachowania” z dn. 6.08.2023 (prawdopodobnie błąd w miesiącu – red.), o których pan mówi, okazały się pomówieniem – napisała do nas Szczygieł-Mitrus. Na pytanie, kto miałby ją pomówić, nie odpowiedziała.

Na koniec radna komentuje: – Nie mam złudzeń co do braku pana rzetelności i chęci wywołania skandalu, oraz kolejnych działań uderzających w moje dobre imię i opinię. Zniża się pan do najpodlejszych pobudek, uderzając w moją działalność społeczną próbując po raz kolejny dyskredytować mnie w oczach opinii publicznej. W przypadku opublikowania jakiegokolwiek artykułu dotyczącego mojego życia prywatnego, narazi się na pozew. Europejski Trybunał Praw Człowieka dopuszcza ograniczenie wolności prasy, gdy środki pozyskania informacji są sprzeczne z prawem i etyka dziennikarską. Co więcej Trybunał wskazuje, że osoby publiczne mają prawo do ochrony własnej prywatności, a granice wolności prasy kończą się tam, gdzie następuje bezpodstawna ingerencja w życie prywatne.

Policja nie ma sobie nic do zarzucenia

Zapytaliśmy Komendę Miejską Policji w Lublinie o stanowisko w sprawie o odszkodowanie i zadośćuczynienie oraz o to, czy w toku czynności przeprowadzonych podczas interwencji domowej oraz później podczas osadzenia Szczygieł-Mitrus w Pomieszczeniu dla Osób Zatrzymanych dochowano wszelkich procedur.

Podinsp. Kamil Gołębiowski, oficer prasowy KMP w Lublinie, odpisał, że podczas interwencji w Turce „kobieta została uznana jako podejrzewana o popełnienie przestępstwa i dlatego została zatrzymana procesowo na 48 godzin, co wiązało się z jej osadzeniem w tzw. policyjnym areszcie, czyli Pomieszczeniu dla Osób Zatrzymanych (PDOZ)„.

– W związku z interwencją domową przeprowadzoną 6 lipca 2023 roku w Turce, a także w związku ze skargą, która wpłynęła na policjantów, w Komendzie Miejskiej Policji w Lublinie przeprowadzone zostały czynności wyjaśniające. Zarówno podjęcie interwencji, jej przebieg, jak i dalsze czynności z osobą zatrzymaną były przeprowadzone w sposób prawidłowy i zgodny z przepisami. Potwierdzeniem prawidłowości działań policjantów jest również decyzja prokuratora o umorzeniu postępowania wobec funkcjonariuszy oraz postanowienie Sądu Rejonowego w Świdniku o oddaleniu zażalenia – czytamy w odpowiedzi.

Rzecznik Komendy Miejskiej Policji odniósł się również do sprawy założenia kajdanek Szczygieł-Mitrus. Powołując się na ustawę o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej zaznaczył, że kajdanki zakłada się na ręce osobie zatrzymanej z tyłu, m.in. w celu zapewnienia bezpieczeństwa doprowadzenia.

– Z uwagi na fakt, że zarówno podjęcie interwencji jak i sposób jej przeprowadzenia był zasadny i zgodny z obowiązującym prawem, nie uznajemy roszczenia o zadośćuczynienie i odszkodowanie za zasadne – kończy podinsp. Gołębiowski.

Lublin czy może jednak Turka?

Podczas zbierania informacji zwróciliśmy uwagę na sprawę stałego miejsca zamieszkania radnej. Szczygieł-Mitrus w swoich publicznych deklaracjach, oświadczeniach i wyjaśnieniach składanych wojewodzie lubelskiemu przekonuje, że mieszka w Lublinie. Tymczasem z korespondencji radnej z prokuraturą i sądem podaje ona adres w Turce. 13 grudnia 2024 roku (a więc już po ujawnieniu przez nas, że radna wcale nie mieszka w Lublinie) odebrała tam pismo z prokuratury o umorzeniu postępowania kierowane na dom w gminie Wólka, co potwierdziła własnoręcznym podpisem. W zażaleniu na decyzję prokuratury z 2 stycznia 2025 roku Szczygieł-Mitrus jako adres zamieszkania również wskazuje swój dom w Turce. Na ten sam adres kierowane było pismo z sądu z 10 marca 2025 roku o oddaleniu jej zażalenia. Przypomnijmy, że trwała już wówczas kontrola służb wojewody dotycząca miejsca zamieszkania pięciu radnych z klubu prezydenta Krzysztofa Żuka.

W jednym z pism podaje jednak adres w Lublinie – na Czubach. Zapytaliśmy radną, w której gminie zamieszkuje na stałe. – W kwestii miejsca zamieszkania, które podejmuje pan od roku, wskazuję, że moje miejsce zamieszkania jest tożsame z miejscem zameldowania i miejscem wskazanym do rozliczenia podatkowego w I Urzędzie Skarbowym w Lublinie – odpisała nam radna.

Na zdjęciu: Magdalena Szczygieł-Mitrus domaga się od policji 171 tys. zł odszkodowania i zadośćuczynienia. Przekonuje, że cała sprawa wzięła się z pomówienia i że do przestępstwa nie doszło. Fot. FB/Magdalena Szczygieł-Mitrus